Mijn verhaal

Toen ze als meisje van 5 ‘s avonds in haar bedstee naar haar ruziënde ouders lag te luisteren, wist Sandy het zeker: dit was niet haar echte gezin. Op de dag dat ze werd geboren besloten de koning en koningin, haar ouders, dat hun dochter moest opgroeien als gewoon meisje in een gewoon gezin. Generatie op generatie bracht de Koninklijke familie verwende nesten met koude harten voort die liever feesten organiseerden dan dat ze omkeken naar hun onderdanen. Prinses Sandy’s geboorte ontdooide de harten van de koning en koningin. Dat schattige, hulpeloze en onschuldige meisje deed ze beseffen dat alleen iemand die heeft meegemaakt wat de gewone mensen van het land meemaken het land eerlijk, rechtvaardig en met inlevingsvermogen kan regeren.

De tranen die de koningin plengde toen haar hofdame het prinsesje naar het adoptiebureau bracht, lieten de slotgracht van het paleis overstromen. Maar ze hielden vol: dit kind moest en zou opgroeien als een normaal meisje. Natuurlijk werd ze op afstand in de gaten gehouden. En zo wisten de koning en koningin dat ze terecht kwam bij een middenklasse gezin in het Gooi. In een 2-onder-1-kap woning. Haar adoptieouders tekenden een geheimhoudingscontract: nooit mocht het meisje erachter komen waar ze echt vandaan kwam. Dat zouden haar echte ouders haar vertellen op haar 18e verjaardag. Als ze opgehaald zou worden om haar weer terug naar het paleis te brengen.

En zo leidde de prinses een relatief normaal leven. Maar wat haar echte ouders niet wisten, is dat bij een normaal leven ook tegenslagen horen. Nou ja, ze wisten het wel, maar alleen uit verhalen. Zelf waren ze immers door en door verwend. In haar eerste jaren bij haar adoptiegezin was het meisje best gelukkig. Ze voelde zich welkom en had een lieve zorgzame zus die voor haar opkwam als de jongens in de buurt haar pestten. Maar beetje bij beetje kwamen er barsten in dat geluk. Het huwelijk van haar adoptieouders vertoonde zelfs diepe scheuren. De ruzies, de afstand, het schreeuwen, huilen, het slaan, en nog erger: de stilte en de spanning in huis die groeide en groeide.

De vader des huizes sloeg steeds vaker op de vlucht op zijn verre handelsreizen. Moeder vereenzaamde en klampte zich vast aan haar dochters. Die vingen haar liefdevol op. Maar de leegte van hun moeder was niet te vullen. En zo verdwaalden de zussen steeds meer in het ongelukkige bestaan van hun moeder. Totdat ook de oudste zus vluchtte naar een ander koninkrijk. Ze liet zich schaken door een prins op een zwart paard. Een prins met wie ze later zou trouwen en lang en gelukkig zou leven.

Onze prinses voelde zich vanaf dat moment alleen in haar queeste om haar adoptiemoeder gelukkig te maken. Vader kwam nog wel eens thuis af en toe, maar dan sloot hij zich op in zijn eigen toren. Hij ging pas ter bedstee als hij zeker wist dat zijn echtgenote lag te slapen. Zijn adoptiedochter nam hij het steeds meer kwalijk dat ze hun wereld overhoop had gehaald en dat ze de eenzaamheid van zijn vrouw niet had opgelost. Dat ze zijn afwezigheid niet opvulde. Zijn woede-uitbarstingen boezemden Sandy angst in en maakten dat ze constant op haar hoede was. Het verdriet van haar moeder maakte haar in en in verdrietig.

Al die tijd wist Sandy dat ze alles wat ze meemaakte nodig had om haar karakter te vormen. Om later rechtvaardig te kunnen heersen over haar koninkrijk. Ze verlangde ernaar om terug te gaan naar het paleis waar ze thuishoorde. Maar ze zette door, ze wist waarvoor ze het deed.

Op haar 18e verjaardag gebeurde er niks. Ze tuurde en speurde de horizon af naar een koets of iemand te paard. En toen ze de zon achter de horizon zag zakken, realiseerde ze zich dat er niemand kwam. Daarom nam ze maar aan dat haar karakter nog niet voldoende gevormd was. Ze had blijkbaar nog dingen mee te maken.

Ze ging studeren en moest haar studie zelf betalen met allerlei werkzaamheden ernaast. Bij de boer bijvoorbeeld en bij de post, de fabriek, de herberg en een paar winkels. Ze leerde werken voor haar geld en door te zetten met haar studie. Slapen deed ze bijna niet meer, maar ze gaf niet op. Gelukkig was daar de liefde, want dat hoort ook bij een gewoon leven. Een bijzonder gewone jongen kwam op haar pad. Slim, knap, lief en zorgzaam. Gelukkig kwam hij ook uit een gewoon gezin. Zij namen Sandy op als een van hen. Niet wetende waar ze echt vandaan kwam en waarvoor ze voorbestemd was natuurlijk.

Het contact met haar adoptieouders verwaterde. Vader vertrok voorgoed naar een koninkrijk aan de andere kant van de wereld. Moeder gaf haar dochters de schuld en besloot ze uit haar leven te verbannen.

De liefde tussen Sandy en haar lief was sterk en blijvend en met hem aan haar zijde lukte het Sandy nog beter om haar leven op te bouwen. Samen betrokken ze een heel gewoon en klein huisje en ze maakten er hun paleisje van. De jaren verstreken en elke verjaardag keek ze naar de horizon. Totdat ze dat op een (verjaar)dag vergat.

Na een paar jaar verhuisden ze naar een groter paleis waar veel aan moest gebeuren. Ze staken de handen uit de mouwen en stopten al hun goud en liefde in het paleis om er hun thuis van te maken.

Op een dag diende zich hun eerste kind aan. En toen Sandy in de prachtige helder blauwe ogen van haar dochter keek, wist ze plots waarom de koning en koningin haar nog niet op waren komen halen. Op deze manier konden haar kinderen gewoon opgroeien zonder dat zij afstand van ze hoefde te nemen. En ze voelde zich dankbaar dat zij het offer dat haar ouders hadden gebracht niet hoefde te brengen. Dat ze haar gewone leven nog even voort mocht zetten. Er kwam nog een dochter van wie ze net zoveel hielden als van hun eerste, de troonopvolgster. De tweede dochter was al net zo speciaal. Haar hart was niet helemaal compleet. Dat kon volgens de lijfarts alleen opgelost worden met een stukje van een prinsessenhart. Dat kwam er en Sandy wist diep van binnen en als enige dat dat stukje van haar echte moeder kwam, die tenslotte ook ooit een prinses was. Sandy wist ook dat haar dochter op haar leek: ook in haar hart ontbrak namelijk een stukje dat alleen opgevuld kon worden door haar echte moeder. Stukje bij beetje leerde Sandy dat stukje zelf op te vullen. En zo maakte ze weer iets mee waardoor haar karakter en haar bestemming meer vorm kregen. En waardoor ze zichzelf steeds beter leerde kennen. Ze was blij dat deze meisjes haar dochters waren en haar deze lessen leerden. En zo overwon ze haar angsten.

En nu op haar 44e weet onze prinses dat de koning en koningin nog voor haar komen. Toch tuurt ze op haar verjaardag niet meer naar de horizon. Steeds meer twijfelt ze of ze nog wel terug wil. Inmiddels heeft ze met haar ervaring, doorzettingsvermogen en karakter een mooi leven opgebouwd tussen de gewone mensen. Ze weet niet of ze nog kan aarden in het paleis tussen de adellijken. Haar gewone huis past haar goed en haar man en kinderen wil ze een verhuizing niet aan doen. Waarom naar een paleis verhuizen als je er jaren over hebt gedaan om van een paleis een thuis te maken?

Bovendien redt ze het prima zonder bedienden. Zo met z’n vieren en zonder pottekijkers vindt ze het leven heerlijk. En ook al hebben haar adoptieouders hun taak niet volbracht zoals afgesproken: ze is ze wel dankbaar voor wat ze haar onbewust hebben meegegeven. Door hen weet ze wat ze niet wil. En wat ze niet wil is in haar eentje verantwoordelijk zijn voor een heel koninkrijk. Ze vond de verantwoordelijkheid voor het geluk van haar adoptieouders al ondraaglijk, hoe moet ze dat in hemelsnaam voor iedereen doen?! Nee, laat de mensen maar zelf die verantwoordelijkheid pakken, dat heeft ze wel geleerd. En zo pakt het plan van de koning en koning slechts deels uit zoals bedoeld. Ja, de prinses heeft karakter, doorzettingsvermogen en inlevingsvermogen gekweekt en daarmee is ze de meest geschikte troonopvolgster sinds generaties. Maar helaas: datzelfde karakter houdt haar tegen om de troon te bestijgen. Omdat ze nu weet dat geluk schuilt in gewone dingen zoals liefde en niet in macht en rijkdom. En zo zal haar echte broertje, een verwend nest die altijd in het paleis is blijven wonen, de kroon binnenkort op zijn hoofd krijgen. Het land is er dus niet mee geholpen, prinses Sandy wel, lang en gelukkig maar.

Niet het einde…

Bel me

06 28 69 32 78